มันเริ่มจากการที่ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี แต่อยากจะเขียน

ถ้าทุกสิ่งทุกอย่างหรือแม้แต่สัจธรรมนั้นล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่ารอบๆกายของเราจริง นั่นก็หมายความว่าผมต้องสามารถเขียนอะไรขึ้นมาสักอย่างจากความว่างนี้ได้เช่นกัน

ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรดีครับแต่อยากเขียน!!!

เอาเป็นว่าสิ่งที่คุณจะได้อ่านต่อจากนี้นั้นเกิดจากการที่ผมปล่อยให้ความคิดลอยคว้างเข้าไปในอากาศ ให้มันไปสัมผัสอะไรก็ได้สักอย่างจากความว่างนั้นแล้วแปลมาเป็นตัวหนังสือที่ผมกำลังจะเขียน (พิมพ์) มันต่อจากนี้

พูดถึงสัจธรรมที่เคยได้รู้มานั้น เขาว่ากันว่าไม่ต้องดิ้นรนไปหาคำตอบมาจากไหน เพราะมันอยู่ตรงหน้าเรานี้เอง …งงนะครับท่าน แต่จากการประมวลผลของมันสมองอันซํบซ้อนซ่อนเงื่อนของผมและมนุษย์ทุกนาม (ซึ่งก็เป็นสัจธรรมเช่นเดียวกัน) ก็ได้เจอกับคำตอบที่ว่า “ไม่ต้องไปหาให้มันปวดหัวหรอกมันก็คือสิ่งนี้ที่เราเห็นและพบเจอมันอยู่ทุกวัน ความรู้สึกต่างๆนั่นก็คงจะเป็นสัจธรรม หรือดังที่พระพุทธเจ้าเคยตรัสไว้ว่า ‘คนเราทุกคนเกิดมาต้อง เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งสิ้น’ นั่นก็คงเป็นสัจธรรม หรือบางทีทุกสิ่งทุกอย่างที่ผม (พยายาม) เข้าใจอาจจะผิดหมดเลยก็ได้นั่นก็คงเป็นสัจธรรม และบางทีสิ่งที่ผมเข้าใจผิดนั้นนั่นก็คงเป็นสัจธรรม ถึงตอนนี้ท่านผู้อ่านก็คงจะงงกับสิ่งที่ผมเล่า… ไม่ต้องงงหรอกครับ เราไม่จำเป็นต้องไปค้นหามันให้พบคำตอบหรอก ขอแค่รับรู้ว่าทุกสิ่งนั้นคือสัจธรรม ปล่อยวางกับคำถาม และให้มีสติมั่นรับรู้กับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในชีวิตในทุกวันที่ได้พบเจอแค่นั้นผมว่าก็คงพอ

แล้วคนเราเกิดมาเพื่ออะไร?

นั่นสิคนเราเกิดมาเพื่ออะไร อันนี้คงไม่มีใครสามารถจะหยั่งรู้ได้หรอกครับนอกจากตัวของท่านผู้อ่านเอง อันตัวกระผมนั้นก็คงเกิดมาเพื่อรับรู้ถึงประสบการณ์ของการเป็นมนุษย์กระมังครับ “มนุษย์” ผู้ซึ่งมีจิตใจนั้นไซร้ยากหยั่งถึง ผู้ซึ่งมีจิตใจอันแสนสุดลึกล้ำเหนือกำหนด แม้เถาวัลย์พันเกี่ยวที่ เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน เราคงเกิดมาเพื่อสัมผัสกับสิ่งนี้อย่างแน่นอน ลองนึกดูสิครับว่าในแต่ละวันนั้นมีความรู้สึกใดบ้างที่ผ่านเข้ามาและก็ผ่านออกไป เมื่อท้องว่างจึงรู้สึกหิว เมื่อคิดมากๆจึงรู้สึกเครียด เมื่อหกล้มจึงรู้สึกเจ็บ เมื่ออกหักจึงรู้สึกเศร้า เมื่อมีความสุขจึงรู้สึกสุข เมื่อมีความทุกข์จึงรู้สึกทุกข์ สิ่งนี้ก็คงเป็นสิ่งที่เราเกิดมาเพื่อรับรู้ถึงมัน บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรเลย มันอาจจะเป็นเพียงความรู้สึกนี้ความรู้สึกนั้นครั้งซึ่งเราเองต่างหากที่ไปให้ความสำคัญกับมันมากจนเกินไปจนไหลตามไปกับห้วงแห่งอารมณ์ที่ยากหยั่งถึงนี้ ถ้าโลกนี้คือพลังงานล้วนๆอารมณ์ความรู้สึกก็คือพลังงาน ร่างกายของผมและของคุณก็คือพลังงาน บ้าน รถ เงินทอง ก็คือพลังงาน ฉะนั้นแล้วมันก็ไม่มีอะไรเลยที่เป็นแก่นเป็นสาร มันก็คือความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้าเรานี้เอง (ความว่างก็คือพลังงาน) หรือว่าสิ่งนี้คือสัจธรรม หรือสิ่งนี้ไม่ใช่สัจธรรมซึ่งมันก็คือสัจธรรม

ถ้าอ่านแล้วเวียนหัววกไปวนมาก็หยุดอ่านจะดีกว่า เพราะคำตอบก็วกไปวนมาซ้อนแทรกล้ำลึกหยั่งรากลงดินบินล่องลอยอากาศขาดหายไปในสายลม

ในเมื่อจักรวาลไม่มีที่สิ้นสุด คำตอบในสัจธรรมจริงแท้ก็ย่อมไม่มีจุดสิ้นสุดเช่นกัน จริงหรือไม่ครับ