ชีวิตเป็นของเรา
ตลอดเวลามา..
ชีวิตอยู่ในกรอบ ขอบเขตที่พึงกระทำ
และความรู้สึกว่า "ต้องเป็น" อย่างนั้น-อย่างนี้
เดินตามทางที่ใครๆ คิดว่า
"ควรทำ" และ "ต้องทำ"
เพื่อเกียรติยศ ชื่อเสียง
และเพื่อ... "ความภาคภูมิใจของพ่อแม่"
ตลอดเวลามา...
ไม่เคยรู้สึก เบื่อ หน่าย หรือท้อแท้
เนื่องจากทั้งหมดที่ทำ
เพราะ... พอใจที่ได้ทำ
เรียนจบ...
ทำงาน...
เรียนต่อ...
และ...
ทำงาน....
แต่...................
ชีวิตเหลือน้อยลงไปเรื่อยๆ
จึงถูกตั้งของสงสัย....
ชีวิตมีไว้ทำไม
มีไว้ใช้... มิใช่หรือ?
ยังมีอะไรอีกตั้งมากที่อยากทำ
แล้วยังไม่มีโอกาส
"ถ้าคนเราไม่ย่อท้อเมื่อมีปัญหา
ก็จะไม่มีเรื่องให้เสียใจตลอดชีวิต"
เช่นกัน
"ถ้าคนเราไม่เริ่มที่จะ ก้าวออกไป เป็นก้าวที่หนึ่ง
แล้วเมื่อไหร่ จะได้เริ่มต้น?......."
ความเปลี่ยนแปลง, เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิต คนเราไม่กล้าที่จะมี "ก้าวที่หนึ่ง" เพราะกลัวกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น..... เราก็จะไม่มี "ก้าวอื่นๆ" ที่จะตามมา........อีกเลย
บินหลา สันกาลาคีรี เขียนไว้ใน "หลังอาน" ตอนที่ ขายบ้าน ขายรถยนต์ ละทิ้งกรุงเทพฯ แล้วซื้อจักรยานไปปั่นเล่นที่เชียงใหม่... เขาพยายามที่จะปั่นจักรยานขึ้นดอยสุเทพ หลายต่อหลายครั้ง และกว่าจะถึง.....
แต่ก็ถึง.....
บนดอย, อาจไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย
แต่ระหว่างทางที่กำลังปั่นไปเรื่อยๆ ต่างหาก...
คือ การปั่นจักรยานที่แท้จริง
ชีวิต...................................
ก็ไม่ต่างนักจากการปั่นจักรยาน
เพราะความสุขของการเดินทาง ไม่ใช่แค่ "ถึงปลายทาง"
และความสุขของชีวิตก็คือ "ระหว่างทาง" ที่ใช้ชีวิต.../
English
เมื่อไหรกลับบ้านกริ๊งกร๊างมาบ้างนะ..